ทุกครั้งที่ไปสยาม แล้วเดินข้ามทางเชื่อมรถไฟฟ้า ระหว่างฝั่งสยามแสควร์ ไปยัง สยามเซนเตอร์
พอมองเข้าไปที่ สถานีรถไฟฟ้า ก็ยังคงเห็นภาพสุดท้ายที่ เพื่อนคนนึง เดินขึ้นไป แล้วก็จากไปไกลแสนไกล นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน...

ทุกๆคืนก่อนนอน ก็ยังคงคิดถึง ยังคงใจหายไม่ยอมรับความจริง
ทุกอย่างไร้เหตุผล ตัวเธอเองก็คงมองว่าไร้สาระ แต่ก็ตอบไม่ได้อยู่ดีว่าทำไมวันนี้ถึงยังคงรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ ทั้งที่ไกลกัน หรือที่สำคัญ เค้าได้เจอคนที่คอยห่วงใยไปแล้ว

ตอบไม่ได้หรอกเพราะอะไร แต่จะสนใจทำไม
เพราะบางทีพรุ่งนี้มะรืนนี้หรืออีกไม่นาน เราอาจจะตื่นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลย
นอกเสียจาก รื้อบันทึกเก่าๆมานั่งอ่าน แล้วก็อาจจะพอจำได้ว่า เคยรู้สึกยังไง...